Unspoken Words of Mr Potato

In weariness, I find myself today, Exhausted and burned out, devoid of joy, With no enthusiasm left to play, I needed more energy for things I was once employed. Apathy reigns supreme within my soul, And yet I'm neither happy nor in pain, I long to quit, but don't know where to go, Or how to break free from this endless chain. The things I love no longer hold appeal, And all my reasons to go on are spent, My heart cries out for comfort, to feel real, And end the inner turmoil of lament. I pray for someone who will listen well, To help me through this dark and lonely spell.

Naranasan mo na bang sumiksik sa buhay ng isang tao kahit malinaw naman sa simula na ayaw naman sayo? Well, that's me. It feels like begging tgeir time just to be with them. Nakaaawa pakingad pero that's my sad reality. I know, I need to stop this madness but I just can't.    Im afraid of loosing the person I wanted the most. Though mahirap, pero kakayanin. Pero hanggang saan, at hanggang kailan kaya? Kaya pa ba?  kasi habang maaga pa, dapat bumitaw na ako kasi wala naman akong pinanghahawakan. I know that I'm just hurting myself caring for some people that cannot give the same energy and efforts that I'm giving to them.   Pano mo ba kasi pinasok ang ganitong setup? HAHAHA! Sa totoo lang, di ko rin alam. Di ko rin namalayan. Basta ang alam ko, nandito na ako. Mukhang tanga, at umaasang baka sa dulo ay may pag-asa. Kung masakit na, bat pinagpapatuloy mo pa? Di ko rin alam. Siguro, may mga bagay rin tayong isinusugal kahit sa simula pa lang ay talong talo na tayo....

  Bakit nga ba tayo nahihiyang mag open-up ng ating mga nararamdaman? Na satuwing tayo ay nakararamdam ng labis na kalungkutan ay mas pinipili natin itong sarilinin at indahin ng mag-isa. Sa halip na humingi ng tulong, mas pinipili natin itong itago at magsuot ng maskara upang matakpan ang ating tunay na nararamdaman.   When I was a child, aldults usually tend to invalidate my feelings. Kesyo nag iinarte lang daw ako. Na hindi raw bagay sa lalaki ang umiiyak. Na sa tuwing nadadapa, bungon lang at wag ipakitang nasaktan. Nakababawas raw kasi sa pagkalalaki ang pag-iyak. Sa aking pagtanda, natatak sa isip ko na hindi ko dapat ishare sa iba ang aking emosyon at dapat ikubli ang ano mang kalungkutang nadarama. Kaya nga bihira nila akong makitang umiyak in public at sa aking pagkaalala tuwing may namatay ko lang ito nagawa. Kasi nga feeling ko at natatak na sa isip ko na isang malaking pagkakamali ang umiyak sa harap ng maraming tao. 2019- ang taong sumubok talaga sa akin. Sa halip...

You know what? I like you... Since 2017 nang una kitang makita sa tapat ng chapel after mass. I used to admire you from a distance at di ko rin alam kung bakit. You are my favorite person.  Masaya ako kapag kasama ka, kapag kausap ka. You light up my day whenever I'm with you. Gumagaan ang pakiramdam ko. Lagi kong nilo-look forward ang ating mga meet ups. Kahit saglit lang, kahit tila ba ramdam ko na hindi hindi ka interested makipagusap. Nauubusan na nga ako ng dahilan para lang makita or makasama ka eh.  Kung dati okay na akong makita ang dagat, pero ngayon mas gusto ko nang tignan ang dagat kasabay sa paglubog ng araw. Because of you. 😅 Kung dati, di pa ako sure.  Yung mga kinakanta ko sa facebook, kung nakikita mo... usually para sayo talaga yun... di ko lang talaga alam kung paano i express.  pero okay na rin naman ako na kahit papaano na we are friends. Wala sanang magbago after this. Sana wag mo na rin i-ignore ang mga chat ko... kasi... nalulungkot ako. Sorr...

I wrote this on September 19, 2020. Hi. It's me. I don't know how to say this to everyone. Pero, honestly, I'm tired. Pagod na ako sa aking mga ginagawa. Sa lahat-lahat. I'm still trying to be okay. I'm still trying to put myself into a situation that would mask my emotions.  For the past years, feeling ko, I'm alone. Though narito ang family ko, some trusted friends and some casual buddies that I could go to if ever I need someone to talk with, minsan hindi sapat.  I trying to be as friendly as possible. As outgoing, and careless. Pero ang lahat ng ito ay just to forget kahit sandali lang ang bigat na aking nadarama. I sounded like a selfish attention-seeker-brat right? Yes. I am.  I'm short-tempered, tactless, and rude. I'm totally aware of it.  Actually, I hate drama. Pero deep inside madrama ako. I'm sensitive. I'm weak. I'm easily offended. I feel defenseless. You know what, minsan sumasagi na rin sa isip ko na to end these sufferings. A...